sexta-feira, 5 de abril de 2013


Distorsión dos mecanismos de control:


I. A (WO)Man MASturbadora é produtora,
Ela ciber-contra-post-pón (acción.

II. Ela é inmune á intelixencia,
por iso auto-aprende a independencia (negación.

III. Ela di -Modernidade é afiliarse ao sindicato do sexo,
-Facer terrorismo é deixar bio-bigote (acción.




Non fai nada que non fixese de viva


Vena cargar cos días coma se estivese viva
Mírase e dáse cor, coma se aínda vivise
Vena alá, transparente, coma se non estivese morta
Mírase por dentro e... dóelle coma se aínda non morrese!
Anda partida
Consumida
Atrasada, alá
Adiantada,  aquí
e fai das tripas, longas, un reloxo, enorme,
que se lle vai metendo dentro
cando xa falta pouco
entón dinlle
XA NON QUEDA NADA
Entón chántase alfinetes nos ollos
E guíase polas cabezas
Dinlle “vai por aquí”             e   vai
Dinlle “vai alá”           e   vai tamén
Desta maneira, sen decatarse,
      vai chegando.
Onde? Lonxe, onde viven os mortos
Onde cheira salgado
Voa durmida mentres vai encollendo o reloxo 
E chegará
aí, onde non se oe nada
aí, anda cas pernas húmidas
Tempo despois parirá tripas
e verana cargar cos días coma se estivese viva
Mirarase e darase cor, coma se aínda vivise
Verana alá, transparente, coma se non estivese morta
Mirarase por dentro e... doeralle coma se aínda non morrese!
Andará partida
Consumida
Atrasada, alá
Adiantada,  aquí
entón diranlle
XA NON QUEDA         NADA







sexta-feira, 13 de abril de 2012

13 de abril de 2012.


Cando saín da casa para o aeroporto, vai facer xa dous anos, xa ía coa idea de que non marchaba por vicio. Non era o aquel de coller e ir ver mundo porque sí. Fai dous anos eu xa dicía que mira que eu era muller de non estar quieta, pero xa andivera ben tempo por Inglaterra, por Bélxica... Seguido fora da casa. Desta vez, a Colorado, USA, ía porque non tiña alternativa. Saírame iso e dicir que non era facer o parvo, porque xa ía vendo que se me quedaba, pouco tería que pintar.

Marchei dicíndolle á xente que marchaba emigrada. E dicíao con esa transcendentalidade de quen non é moi consciente do que di pero que lle sabe ben a palabra na boca. Emigrada coma meus tíos e miñas tías, coma o tío e a tía de miña nai, coma media parroquia. Meus pais e meus avós nunca emigraron, non lles tocaría.

E agora, 13 de abril de 2012, sigo aqui tan lonxe do mar. E entre o quero non quero, sei que teño que facer por quedar. Aqui é onde teño que estar, aqui teño traballo. Cando medras e te fas maior decátaste de que o máis importante, despois da saúde, é ter un traballo. Porque sen cartos nin se compra nin se vende.

E fun pouco a pouco sentindo o que tantas veces lín en tantos anos de estudar os libros. Agora seino porque o vivo: a morriña é unha doenza. Un mal que doe, coma doe o amor ou como doe o estrés, que tanto fai chorar á xente aqui onde vivo agora. É un mal que levo dende que me ergo ata que me deito. E mesmo en soños. E dígome cando estou esperta, que non me queixe, que boa sorte teño. Pero non é consolo ningún, cada quen, onde lle doe. A min dóeme aqui, no que non se ve, no que non hai, no que me falta, no que non xa non está conmigo.

E claro que lle teño respecto ao que vai pasar, eu non quero quedar aqui para sempre, porque me sinto co dereito a estar onde me criei, a criar onde me criaron.

E está claro que me tocou sen eu pedilo. Non é coma a bolsa que pedín para facer o doutoramento: encadearme 4 anos máis aqui, nesta terra de indios sen indios. Sen querer imos facendo historia, repetindo a historia, a mala historia. Desta vez non é como di a Matraca Perversa, desta volta a historia non a facemos nós. Non nos queren deixar.

Lembro cando me fun fai dous anos, que tiña algunhas amigas que me dicían que para levantar o país tiña que ser dende dentro. Marchei sentíndome desertora. Por iso fun buscando consolos. Vivir afastada pensando nos que viviron coma mín. Ver como tanto fixeron pola terra dende tan lonxe. Ver que galega serei, pero galegas hai moitas. Galegas que nunca na súa vida estiveron na Galiza, porque houbo outra galega antes que levou a Galiza con ela e nunca a deixou desaparecer de sí.

De súpeto caes en que ti tamén xiras nesa manía cíclica que ten o país. Marchar e volver e volver marchar. E sintes todo moito. E vives aqui sen vivir aqui, porque tes a cabeza do outro lado do mar.

sexta-feira, 2 de dezembro de 2011

o nascimento da mai


Não sou culpada, gritou à criança, sou eu que sou o teu sonho, porque são as crianças que sonham as suas mães, elas sonham no seu claro líquido iridiscente, na sua água primitiva, e lentamente, pelo puro poder do seu sonho, vão construindo em volta o corpo de uma mãe, e a mãe vai crescendo alimentada pelo sonho, ate que a criança a empurra, a separa de si e a atira para fora e ela é uma pequena mãe nascendo, exausta, desamparada, oscilante, deitada sobre o mundo



(Teolinda Gersão. Paisagem com mulher e mar ao fundo. Lisboa: O Jornal, 1982. p. 19-20.)



(e lembrei-me da obra Eu tamén son fonte, de Teresa Moure, e com essa lembrança viriam as ilustrações de Leandro Lamas, e peguei uma mostra para que fique aqui)

quinta-feira, 1 de dezembro de 2011

listagens

1. assim... assim vai ir passando a vida, fazendo longas listagens de tudo canto debe acontecer em cada um dos meus dias.
3.___________________________________________

6.___________________________________________

2. não posso saltar uma linha arriba, uma linha abaixo. não posso e não fago caso.
7.___________________________________________

8.___________________________________________

5.___________________________________________

6.___________________________________________

5.___________________________________________

5. sem voltar atrás, não fago caso. correndo cara diante, chimpando nas obrigas da caneta. não fago caso.
2.___________________________________________

3.___________________________________________

8. listagens de tudo eu com tudo meu em elas.

9.___________________________________________

4.___________________________________________

8.___________________________________________

quinta-feira, 24 de novembro de 2011

o tardo


Tiña un enriba do peito. Como mancaba! Chegou unha noite dende a montaña, non sei como faria, atravesou a zona este da cidade, cruzou as estradas valeiras, dun chimpo pasou ao outro lado dos regatos, entrou por non sei onde e chegou á miña habitación. Viume durmida e dixo "esta é miña", e colleu e sentóuseme enriba da zona do torax. E aí o tiven durante semanas... o que pasa é que eu non o via, eu podia sentilo, porque notaba que non daba hinchado ben o fol, quedábanme os alentos a media auga e comezábame a sentir sen osíxeno de abondo, sobre todo no cerebro. Pasaba eu o día adurmiñada e sen ganas de nada...
Algo debeu pasar, alguén debeu chamar por el, (deixaría C. unha cunca de graos de arroz na cociña?), ou algo fixen eu que non sei moi ben o que sería, que dei un suspiro que o deixou pendurado no aire e notei como movía as patiñas como se quixese voar. Caeu de cú no chan. E non volvín saber del.

segunda-feira, 21 de novembro de 2011

Galicia es una mierda (dende USA)


(Escoitando Ataque Escampe: http://grooveshark.com/#/search?q=ataque+escampe )

[Doe e hai que andar a fuchicar nel. Meter a man na gorxa e arrancar os anacos do peito, mandalos fora para poñelos ao aire, que sequen ao sol.]

E a voz de muller que me di que non tome café.

O problema do país ten ollos e ten narís e ten lingua.
o pobre paisiño non ve, non ule... o paisiño non fala.

O galo de madeira come carne
e os porcos e as vacas espertan as seis da tarde
Ata que escampe non vou entrar na casa

Eufemia ten as fillas lendo na cociña
Teresa ainda conserva os ganchillos
a fogueira levoulle os desexos ao aire
das cartas que non che escribín.

Festas de olas que levan aos surfistas
vellas que deixan cacahuetes aos esquíos
amigas que se tocan os peitos á luz do día

Medo as letras das palabras P-O-L-I-T-I-C-A
V-I-Ñ-O, C-I-S-T-I-T-E,
T-U-B-E-R-C-U-L-O, C-O-C-H-E,
P-O-S-I-T-I-V-O, E-S-C-O-L-A.
Por que hai tantos medos coma paraugas.

Hai quen vai e non volve
quen nunca vai de todo
quen volve a medias.

O neno do bandullo inchado,
o home das lentes partidas,
a conductora de autobús con trenzas.

A cabeza de Anabel que non para,
pola súa culpa, porque el fálalle de Su
e Su suponse que xogaba ao brilé
e nunca se mancaba.

A bichería que non ten plan
e corre dun lado para outro
bailando "baby don't leave me"

Falemos de sexo, matrimonio,
amor, rebeldía
non falemos de nada e fagamos.

Mil homes corren polo campo
coma soldadiños do espacio
coa pelota que non bota nin rola.

E a banda, que é o mellor,
toca e ninguén move a cabeza
toca soa mentras elas moven os pompóns.

O sono que ven co jazz
os ollos inchados do avión
das rastas que son lianas do intenso.

a sombra que toca o banjo
os meus soños baten palmas
unha branca espiritual

Carme dentro do cemento

Agardando polo tempo das chaquetas de pana