espertei ás tres horas, na cabeza o traballo... sobre todo as ganas de non ter que facer nada... ansias de sol e lectura, ensaladas e xelados.
pero este norte misterioso... que chora e chora, ou méxase e méxase... e non me deixa andar en bici, non me deixa poñer as alpargatas novas nin me deixa morenarme...
non vou poñerme a chorar por isto... sen choiva non habería estes montes...nin Tambre, nin chavielos, nin troitas nin muiños, nin noites nas lareiras
vou cambiar a música...
<1-02>
agora xa podo voar... non me digas que non podes voar??
eu abro a ventá, poño os pés no dintel da ventá, a man no marco, e deixome caer, e caio fiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu
e quedo pendurada no aire, co peito paralelo ao chan, a rás das galiñas do caseiro, nado entre elas, esquívoas, elas fan por apartarse pero pódelles a preguiza e quedan mirando e seguen buscando algo que peteirar
e sigo recto... cos brazos abertos e subooooooooooooooo e vou por riba dos valados, e rózanme os xeonllos as follas máis altas das camelias e fágome puntiño branco que desaparece.....................................................................................................................................................................................................................................................................................................*
Nenhum comentário:
Postar um comentário