ten vostede unha carta na súa caixa de correios

--




Estimado señor:
Diríxome a vostede como unha humilde víctima da crueldade mental. Sei que vostede é bo e xeneroso, e especialista en asuntos de esta índole, polo que encarecidamente lle suplico que atenda o meu caso, xa que a miña vida corre serio perigo.
Señor, hoxe á noite o meu cerebro, que eu gardaba con recelo, caeu do frasco de augardente no que se mantiña fresco pousado riba dos ombreiros. O frasco rompeu, pois sen facerlle caso a aseguradora, non o puxen de PIREX, e inevitablemente estalou en mil anaquiños. O que propiamente vostede chama masa encefálica, sufriu golpes que eu considero de certa gravidade, polo aspecto externo que se percibe, coma machucado...(tendo en conta o meu descoñecemento neste campo).
Señor, rógolle que me axude, é a primeira vez que me acontece algo así, e non sei vivir sen cerebro, porque me está pasando que incluso non son quen de falar, e fáltame como ansia por todo, non entendo nada do que pasa ao meu redor, todo me semella esaxeradamente complexo, pero tampouco noto que teña curiosidade por resolvelo. Noto como que vou flotando e o esforzo de xirar a cabeza só o merecen as cores rechamantes e os obxectos brillantes.
Estou desesperada, digo cousas sen sentido, e eu non era así, e sinto que se non amaño pronto os desperfectos, os danos serán irreparables.
fodido cabrón, pelexo, animal de landra

moitas grazas pola súa paciencia.




--

espero novas súas, estareinas agardando con ansiedade e impaciencia.

Atentamente


Sindy B.

--