Tento fuxir xente, a tobeira faiseme cativa, xente, as paredes xuntanse ao meu paso, coma unha trampa da tumba de min mesma.
tento sobrevoar os tellados, que se contan por centos ata os montes que me levan ao mar.
Cantos metros cadrados terá o terceiro esquerda do número 82?? non son poucos, a galería é unha ventá aberta a unha paisaxe expléndida, un alento de verdura e pitas... pero todo isto é coma vivir nunha peceira que teña moitas chuminadas desas tipo plantiñas de plástico, pedriñas de cartón pedra, e sinfín de croiños de cores... burda imitación para facer mellor de levar o presidio... esa é a cidade e os seus espazos verdes...
Fai uns anos eu ía todas as tardes ao rio, co fouciño, facendo camiño entre as silvas e os fiunchos, co Bili, cativo lambeconas, pero cadelo intrépido e valente onde os haxa, el metíase por calquera lado, por moi espesa que fose a ramaxe, ainda que ca teima de seguirme ao final tivese que dar volta eu para rescatalo e quitarlle as espiñas todas, e o pobriño, sangrando polas perniñas e as orellas, e todas as follas e os toxos secos enredados nos peliños...
Era todo iso moito mellor que botarse as dúas horas no ximnasio, pasanse rápido, coa música, preocupada en suar todas as preocupacións que somos capaces de inventarnos ao longo do día...
sortear toxos polas congontras á beira do chavielos é cousa distinta...
bueno, esbozos neno, malditos esbozos. sigo sen ás, nun més sairanme branquias, escamas... todo será distinto
2 comentários:
a min o q me mola e andar por entre os toxos pekenos...raskndo as perniñas.. jiji
uy... que recuerdos... de chinorri era puro fuego de mala ostia y rabietas que, mal que bien, tenian terminantemente prohibido salir... Y el jodido planeta esta lleno de sitios en los que cagarse en dios callado y paseando tranquilo. Era de 8, 9 años el chavalito que se bajaba al pantano de Navacerrada a colocar trampas salvajes a las truchas despistadas que bajaban despistadas por el riachuelo. A pasear la pastora alemana del vecino... Neska!... que a veces llevaba un extraño pantalón corto y sangraba por el culo como una victima de Jack... joder... ir a cazar toros en la dehesa con un tirachinas... como un puto quijote de metro y medio que podia con todo todito...
uy, siento mi castellano, pero los recuerdos de la sierra madrileña se cuentan en lenguaje paternal.... :s
Ojala me lleves algún dia al rio, a hacer camino entre silvas... no soy cativo pero si que un poco lambeconas jajajajajjajajaa... y ojala vuelva a fabricarse el tiempo que no espera por nada, que no aprieta, que no apura, tiempo que da igual que se gaste como el agua de una fuente... ufff... que gustazo solo de pensarlo.
ánimo :)
Postar um comentário