véxote amor

Agora véxote, non é broma, agora si, agora xa podo sair á horta como fago nestes casos, e berrar moi alto, "ei amor, que me tes toliña", mais que nada por vaciar o fol, que vai cheiño de bolboretas que me fan cóxegas e me dan ganas de mexarme por riba.
O amor, que cousa curiosa, que lindo é andar agora polo mundo, por este mundo tan cheo de crises, de envexas, de fames, de negocios, de torturas, de excesos, de abusos, de doenzas, de inxustizas, de represións, de sedes, de... pero cando che colle o amor pola man, e ti te deixas levar por el... entón comezas a camiñar por riba de todo iso, exténdese unha alfombra no aire que se vai desenrolando a cada paso, e ti es de súpeto un debuxo manga, que camiña ledo, con dúas raias nos ollos que semellan dous sorrisos invertidos, e vas deixando un ronsel de corazóns e flores e bolboretas e se os debuxos ulisen, todo arresendería a xazmín e a lavanda, a romeu, a auga de rosas, ou a laranxas cortadas.
non quero irme de riba da alfombra que se extende, quero chegar nela ao horizonte que non alcanzan os meus ollos, quero non mirar para abaixo, quero que todo siga sendo como se todo fose parte dunha noite de insomnio, unha película no maxín sobre o imposible.