Domingo pola mañá, a cociña de leña encendida, e vense ao lonxe a poeira de todos @s amig@s e familiares que abarrotarán a cociña neste día da patrona da parroquia. Rica comida caseira, dí ti que non!
Antes. Más veces. Con más gente. Vale. Pero parece que hablamos de lo de siempre.
Acabo de ler esta noticia no xornal, Sexo na ESO, @s adolescentes galegos digo eu que terán unha realidade semellante aos de Madrid, que coma sempre, son a fonte das enquisas.
Creo que eu ainda non teño suficiente distanciamento desa época, fai seis anos eu estaba no allo, eu fun "precoz", ao igual que as miñas compañeiras e que as rapazas da noticia, e a min non se me falou do tema na casa, ao igual que ao resto...
Non son nai pero pregúntome se realmente é tan complicado darlle unha educación completa e limpa de tabús que xa cheiran a rancio á rapazada de hoxe.
Sei que os pais e as nais hoxe non teñen o mesmo tempo para adicarlle á conversa, e que @s pode o stress, os agobios, as preocupacións polas letras, hipotecas, a mala alimentación xeneralizada... iso teñoo en mente, pero pregúntome se acaso unha vez que temos un cativo, unha cativa, baixo a nosa responsabilidade,co tema de cambiarlle os cueiros, de buscarlle unha guardería, de que non me rompa a cabeza... esquécesenos que será unha persoa adulta, que influirá na sociedade, en maior ou menor medida.
Esa pequena persoa é un individuo dentro do todo social, influirá nas persoas que a rodeen, será creadora de realidades, de liberdades... iso tennos que importar, non? o feito de que eu como nai non estou criando unha mascota, crio unha persoa, edúcoa, de min depende os valores que adquira, a conciencia crítica... da miña permisividade, dos límites que eu lle poña. Eu son, ou debería ser, a máxima representante da formación social e cultural.
E xa me despisto, quería falar de sexo, coma na reportaxe, buscarlle unha explicación a esa vendaxe voluntaria que teñen as nais e pais nos ollos ante o tema do sexo, das drogas... do de sempre, bah, pero tamen da falta de respeto por todo, polo planeta, pol@s compañeir@s... semellan fillos da ostentación nun país onde só existen eles e elas mesm@s.
As xeracións que son pais neste momento non teñen a excusa da represión extremada por parte da dictadura, son proxenitores que rondan os trinta e poucos anos, e seguen comentendo os mesmos erros que os avós da rapazada, os erros que seguramente se prometeran non cometer...
Teño que ir axudar na cociña, pero sinceramente cho digo... non entendo nada... eu dende a miña ignorancia e experiencia nula como proxenitora, tampouco vexo tan complicado facer un traballo maís decente que o que se ve por aí, que como din... "clama al cielo!".
Feliz tarde de domingo.
