adeus que me vou bailando

volverei para sacarte a bailar
ireime como vin, entre o aire e a auga, morena e cunha lúa branca na cara
volverei para sacarte a bailar
os pasos que seguen o ritmo das ondas que baten nas pedras que mollan á area
volverei para sacarte a bailar
anicada perante a túa efixie inmensa que vexo nas pálpebras agora que me estou indo
hei volver para sacarte a bailar
voume bailando para non mollarme mentras me vou

teatro erótico

estúpido simio, dame só cinco segundos que che conto os males da terra, que che cuspo a bile de cada un dos homínidos que moran neste planeta.
Déixame recordarche que as guerras son malas, que a fame destrue a mente, que ainda son moi nova para ter sexo, que este bebé é mellor que morra. Horrible humano, non esquezas que non como carne, que eu tamén teño man e teño dedos cos que agarrar a culata dunha arma e disparar o típico gatillo.Imbecil ser, nunca a provaches porque eres covarde, pero sei que esta sodomía che vai excitar, o soldado vai ser tamén malo contigo, e ti vas quedar só, e ti vas ficar co teu sanwich mixto, e de ti depende que che dure semanas ou segundos. Cabrón, terás todalas enfermidades sen cura, e non existe o super home, e acabarás derrotado, e axeonllaraste para que cha metan ben fondo, e arredareite de min por sempre porque cheiras e contaxias o cheiro, e quero mentirlle ao meu bebé, para que fique ledo e non deixe de sorrir.

o mar

Viaxar en barco durante horas foi coma ir enriba dunha balea, estar a estribor, apoiada na baranda e tan a gusto mentras o vento che bate na cara, mirando a exquisita calma das augas, a intensidade da cor, e as mínimas perturbacións esbrancuxadas e escumosas.

Os elementos actuan como anestesia da mente, todo che leva a pensar só en querer ser peixe con ás, ou paxaro submarino, todo o que poden abarcar os teus ollos convértese nun desexo feroz, nunha ansia de abarcalo todo cos límites do teu corpo. Cortar todas as cores do ceo e do mar e facer unha colcha inmensa de retais de tonos azuis e brancos, e amantarte tirada no baleiro, deixando que todo o que che cobre, se filtre pola túa pel, tentando posuir a inmensidade.

A sensación do navío as veces é frustrante, é como andar pola corda frouxa, cos pés en equilibrio, condenados a unha liña. O mar faise tan apetecible que quixeras tirarte en riba e absorbelo polo narís. Mirás para abaixo e aparece o casco metálico, groso, impoñente e ameazador, xiras a cabeza e imaxinas a helice, e entón aterras e decataste das augas tintadas de sangue, de que non che queda mais remedio que ser simple observadora, que o teu tamaño e a túa condición só che permiten posuir ese anaco de espacio no aire, e que os teus ollos son o órgano misterioso que che amosa o imposible.