o tardo

Tiña un enriba do peito. Como mancaba! Chegou unha noite dende a montaña, non sei como faria, atravesou a zona este da cidade, cruzou as estradas valeiras, dun chimpo pasou ao outro lado dos regatos, entrou por non sei onde e chegou á miña habitación. Viume durmida e dixo "esta é miña", e colleu e sentóuseme enriba da zona do torax. E aí o tiven durante semanas... o que pasa é que eu non o via, eu podia sentilo, porque notaba que non daba hinchado ben o fol, quedábanme os alentos a media auga e comezábame a sentir sen osíxeno de abondo, sobre todo no cerebro. Pasaba eu o día adurmiñada e sen ganas de nada...
Algo debeu pasar, alguén debeu chamar por el, (deixaría C. unha cunca de graos de arroz na cociña?), ou algo fixen eu que non sei moi ben o que sería, que dei un suspiro que o deixou pendurado no aire e notei como movía as patiñas como se quixese voar. Caeu de cú no chan. E non volvín saber del.

Galicia es una mierda (dende USA)

(Escoitando Ataque Escampe: http://grooveshark.com/#/search?q=ataque+escampe )

[Doe e hai que andar a fuchicar nel. Meter a man na gorxa e arrancar os anacos do peito, mandalos fora para poñelos ao aire, que sequen ao sol.]

E a voz de muller que me di que non tome café.

O problema do país ten ollos e ten narís e ten lingua.
o pobre paisiño non ve, non ule... o paisiño non fala.

O galo de madeira come carne
e os porcos e as vacas espertan as seis da tarde
Ata que escampe non vou entrar na casa

Eufemia ten as fillas lendo na cociña
Teresa ainda conserva os ganchillos
a fogueira levoulle os desexos ao aire
das cartas que non che escribín.

Festas de olas que levan aos surfistas
vellas que deixan cacahuetes aos esquíos
amigas que se tocan os peitos á luz do día

Medo as letras das palabras P-O-L-I-T-I-C-A
V-I-Ñ-O, C-I-S-T-I-T-E,
T-U-B-E-R-C-U-L-O, C-O-C-H-E,
P-O-S-I-T-I-V-O, E-S-C-O-L-A.
Por que hai tantos medos coma paraugas.

Hai quen vai e non volve
quen nunca vai de todo
quen volve a medias.

O neno do bandullo inchado,
o home das lentes partidas,
a conductora de autobús con trenzas.

A cabeza de Anabel que non para,
pola súa culpa, porque el fálalle de Su
e Su suponse que xogaba ao brilé
e nunca se mancaba.

A bichería que non ten plan
e corre dun lado para outro
bailando "baby don't leave me"

Falemos de sexo, matrimonio,
amor, rebeldía
non falemos de nada e fagamos.

Mil homes corren polo campo
coma soldadiños do espacio
coa pelota que non bota nin rola.

E a banda, que é o mellor,
toca e ninguén move a cabeza
toca soa mentras elas moven os pompóns.

O sono que ven co jazz
os ollos inchados do avión
das rastas que son lianas do intenso.

a sombra que toca o banjo
os meus soños baten palmas
unha branca espiritual

Carme dentro do cemento

Agardando polo tempo das chaquetas de pana

dende a outra beira

Érgome e son eu soa,
as voces que berran contra a parede
rebotan e esnaquízanse contra os dentes
xa partidos de baterense contra a merda
de decisións de dez contra dez millóns de "que-será-de-mín"

Érgome e son eu soa,
é pola mañá e lávome a cara
e péiteome, e vístome e almorzo
e collo o camiño do ben facer
e tócome os petos e ainda me tomo un café

Érgome e son eu soa,
nas demais camas do cuarto quedan
cabezas durmidas de ollos abertos
que apretan os puños ata atravesárense
as palmas das mans

Érgome e son eu soa,
é se non me ergo mañán?
heime de erguer,
lonxe onde se deixen ver
todas as cabezas erguidas






A ilustración é sacada da peli De Profundis de Miguelanxo Prado

trás!

Túmbome

Toda
tesa,
todo
pesa
tentándoo
todo,
tampouco
podo.


Tócote
e
tampouco.

Téntao,
Tócame ti.

Telo todo
todo canto tes
eu tómoo e
ténto mantelo
tanto, tanto
con tanto tino
case está...

estou
ou
ou