pallal d'ouro

o nascimento da mai

2011-12-02T05:06:00.003+01:00

Não sou culpada, gritou à criança, sou eu que sou o teu sonho, porque são as crianças que sonham as suas mães, elas sonham no seu claro líquido iridiscente, na sua água primitiva, e lentamente, pelo puro poder do seu sonho, vão construindo em volta o corpo de uma mãe, e a mãe vai crescendo alimentada pelo sonho, ate que a criança a empurra, a separa de si e a atira para fora e ela é uma pequena mãe nascendo, exausta, desamparada, oscilante, deitada sobre o mundo

(Teolinda Gersão. Paisagem com mulher e mar ao fundo. Lisboa: O Jornal, 1982. p. 19-20.)

(e lembrei-me da obra Eu tamén son fonte, de Teresa Moure, e com essa lembrança viriam as ilustrações de Leandro Lamas, e peguei uma mostra para que fique aqui)

listagens

2011-12-01T23:02:00.006+01:00

1. assim... assim vai ir passando a vida, fazendo longas listagens de tudo canto debe acontecer em cada um dos meus dias.
3.___________________________________________

6.___________________________________________

2. não posso saltar uma linha arriba, uma linha abaixo. não posso e não fago caso.
7.___________________________________________

8.___________________________________________

5.___________________________________________

6.___________________________________________

5.___________________________________________

5. sem voltar atrás, não fago caso. correndo cara diante, chimpando nas obrigas da caneta. não fago caso.
2.___________________________________________

3.___________________________________________

8. listagens de tudo eu com tudo meu em elas.

9.___________________________________________

4.___________________________________________

8.___________________________________________

o tardo

2011-11-24T04:18:00.005+01:00

Tiña un enriba do peito. Como mancaba! Chegou unha noite dende a montaña, non sei como faria, atravesou a zona este da cidade, cruzou as estradas valeiras, dun chimpo pasou ao outro lado dos regatos, entrou por non sei onde e chegou á miña habitación. Viume durmida e dixo "esta é miña", e colleu e sentóuseme enriba da zona do torax. E aí o tiven durante semanas... o que pasa é que eu non o via, eu podia sentilo, porque notaba que non daba hinchado ben o fol, quedábanme os alentos a media auga e comezábame a sentir sen osíxeno de abondo, sobre todo no cerebro. Pasaba eu o día adurmiñada e sen ganas de nada...
Algo debeu pasar, alguén debeu chamar por el, (deixaría C. unha cunca de graos de arroz na cociña?), ou algo fixen eu que non sei moi ben o que sería, que dei un suspiro que o deixou pendurado no aire e notei como movía as patiñas como se quixese voar. Caeu de cú no chan. E non volvín saber del.

Galicia es una mierda (dende USA)

2011-11-21T05:22:00.012+01:00

(Escoitando Ataque Escampe: http://grooveshark.com/#/search?q=ataque+escampe )

[Doe e hai que andar a fuchicar nel. Meter a man na gorxa e arrancar os anacos do peito, mandalos fora para poñelos ao aire, que sequen ao sol.]

E a voz de muller que me di que non tome café.

O problema do país ten ollos e ten narís e ten lingua.
o pobre paisiño non ve, non ule... o paisiño non fala.

O galo de madeira come carne
e os porcos e as vacas espertan as seis da tarde
Ata que escampe non vou entrar na casa

Eufemia ten as fillas lendo na cociña
Teresa ainda conserva os ganchillos
a fogueira levoulle os desexos ao aire
das cartas que non che escribín.

Festas de olas que levan aos surfistas
vellas que deixan cacahuetes aos esquíos
amigas que se tocan os peitos á luz do día

Medo as letras das palabras P-O-L-I-T-I-C-A
V-I-Ñ-O, C-I-S-T-I-T-E,
T-U-B-E-R-C-U-L-O, C-O-C-H-E,
P-O-S-I-T-I-V-O, E-S-C-O-L-A.
Por que hai tantos medos coma paraugas.

Hai quen vai e non volve
quen nunca vai de todo
quen volve a medias.

O neno do bandullo inchado,
o home das lentes partidas,
a conductora de autobús con trenzas.

A cabeza de Anabel que non para,
pola súa culpa, porque el fálalle de Su
e Su suponse que xogaba ao brilé
e nunca se mancaba.

A bichería que non ten plan
e corre dun lado para outro
bailando "baby don't leave me"

Falemos de sexo, matrimonio,
amor, rebeldía
non falemos de nada e fagamos.

Mil homes corren polo campo
coma soldadiños do espacio
coa pelota que non bota nin rola.

E a banda, que é o mellor,
toca e ninguén move a cabeza
toca soa mentras elas moven os pompóns.

O sono que ven co jazz
os ollos inchados do avión
das rastas que son lianas do intenso.

a sombra que toca o banjo
os meus soños baten palmas
unha branca espiritual

Carme dentro do cemento

Agardando polo tempo das chaquetas de pana

dende a outra beira

2011-11-11T09:15:00.006+01:00

Érgome e son eu soa,
as voces que berran contra a parede
rebotan e esnaquízanse contra os dentes
xa partidos de baterense contra a merda
de decisións de dez contra dez millóns de "que-será-de-mín"

Érgome e son eu soa,
é pola mañá e lávome a cara
e péiteome, e vístome e almorzo
e collo o camiño do ben facer
e tócome os petos e ainda me tomo un café

Érgome e son eu soa,
nas demais camas do cuarto quedan
cabezas durmidas de ollos abertos
que apretan os puños ata atravesárense
as palmas das mans

Érgome e son eu soa,
é se non me ergo mañán?
heime de erguer,
lonxe onde se deixen ver
todas as cabezas erguidas

A ilustración é sacada da peli De Profundis de Miguelanxo Prado

trás!

2011-11-08T09:27:00.006+01:00

Túmbome

Toda
tesa,
todo
pesa
tentándoo
todo,
tampouco
podo.

Tócote
e
tampouco.

Téntao,
Tócame ti.

Telo todo
todo canto tes
eu tómoo e
ténto mantelo
tanto, tanto
con tanto tino
case está...

estou
ou
ou

A bola na gorxa

2009-05-15T22:36:00.002+02:00

Todo, todo ten o seu remake, todo volve pasar pero doutra maneira, unha copia inconsciente do anterior, e por iso nunca melloramos, porque sempre repetimos o mesmo unha e outra vez, por que nunca lembro a vez anterior ata que xa vou pola metade da pelicula.

odio este remake, é malo, é terriblemente perigoso, é posiblemente o peor remake da miña historia.

É todo pola incompetencia de poder facer algo mellor.

quero perder o sentido desta realidade, absorberme a min mesma, convertirme no bolo que teño na gorxa.

voade voade xoaniñas voade,
abride as pernas e voade

simon

2009-05-13T00:11:00.001+02:00

Debería ter discos de Simon & Garfunkel, e de Neil Youngh... debería tamén entender as letras, ou polo menos tentalo, seguro que John Denver agora é capaz de falarme da amizade dun xeito que me faría encollerme un chisco, só con escoitar esa voz que se quedou pendurada nun tempo, na douzura coa que non para de desculparse, sempre pedindo perdón, para non perder o que se ten, para facer notar o arrependimento dos erros que se cometen sen querer.

E cando sexa maior, e teña o meu salón, terei un tocadiscos, con moitos vinilos, sempre quixen ter unha coleción de vinilos propia, un par de estantes cheos de liñas verticais de moitas cores, coas esquinas dos cartóns roídas polo desgaste, polo uso, polas mans polas que pasaron. A miña propia coleción de vinilos, dous estantes cheos de música desa que fai que me sente e teña que parar o momento, abrir tan só as orellas e viaxar, así, sentada na butaca que terei tan só para escoitar a música dos meus vinilos, eses que sempre deseixe ter.

E véxome xirar descalza pola madeira agarrada a James Blunt falando do 73, que daquela terá 75 e seguirá tan atractivo coma sempre.

E adoro que M. adore a música, porque sei que me sacará da miña crisálida insonora, e me ensinará a escoitar, a apreciar, a interesarme... e na casa non só haberá librerías das únicas que eu sei crear, de dúcias e dúcias de lomos e tomos, de follas de papel e cartón, de letras e letras. Serán estantes de lomos plásticos, de pequenas e cadradas caixas, con debuxos e letras de cores, con cedés, con vinilos, unha memoria de infinitos gigas de palabras cantadas, de notas pulsadas. E os enormes amplificadores de son, o prezado equipo de música, que o mercaremos coa atención que precisa, que será o orgullo do recuncho, do recuncho musical, campará ostentoso, sabéndose querido.

E mentras tanto Paul Simon vai por aí cantando entre as rapazas coa súa guitarra cantando Late in the evening...

tomo-te

2009-03-04T16:28:00.002+01:00

a min do vermello, sempre do vermello. Non gosto de outro, ou sí, experimento e logo dígo-te.

mentras tomo té todo vai máis lento

e atórdome coa insalubre calor da calefa, e vaise a cabeza como se por si soa pesase máis que toda min.

e mutilo partes de min para sentirme mellor, como rachas que lle boto ao lume, para entrar ainda en máis calor, ainda en máis modorra, pesa cada pestaña como se fose de formigón.

tomo-te como se foses auga morna que me baixa pola gorxa e noto coma un metal que se conxela polo esófago.

tomo-te tres veces ao día, despois de cada comida.

cos collóns partidos

2009-02-03T22:11:00.000+01:00

Hoxe mellor non me chames ruliño
Non me chames que me matas

Que fun morrendo pola tarde,
e a noite pouco me alenta.

Non me chames amor,
que ben podemos deixalo para mañá.

Non me chames eh? non me chames...
nin te enfades eh? nin te enfades...
merda ceiño, non me chames nin te poñas bravo

Só quero estar así, sentada e coa dor no peito,
ha de amainar meu ben, ha de amainar.

Mañá falamos, si?

a ciencia da conciencia

2009-01-07T19:24:00.003+01:00

Ela quere escribir algo bonito, quere facer máxia coas palabras, quere ser capaz de enmeigar as letras e facer que elas che saiban a rabia, a tona con chocolate, a media verdade, a éxtase, a xenebra con ananás.
Ela quere novelar e non sabe como, non sabe como facelo... non sabe como describir tan ben eses momentos nos que a personaxe colle o vaso de viño e bebe un grolo e mentras ten o chopo na boca e o degusta, e xoga con el, quénceo coa calor do padal e da lingua, e vai cabilando ausente mirando as etiquetas das botellas do estante. Será algo así, non? digo eu... eu non son novelista... eu quixera selo, pero é tremendamente complicado para min... eu as veces penso que poidera selo, porque as veces teño sensacións ou teño convencementos propios dunha bonita historia, pero eu creo que para ser novelista fan falla moitos sacos de paciencia, moitos, moitos... e de tempo... e eu non teño tempo para nada. O meu tempo é un misterio... digo eu que o meu tempo ha ser un misterio ao igual que o tempo das demais...
Pero ela si que quere ser novelista, diciamos, e non sabe como. Ela quere que a lectora sinta o mesmo que a personaxe, coma se se lle metese na caluga, ou como se a personaxe tivese unha cámara de video atada no medio da testa con cinta americana, e ela fose quen de narrar todo o que vise esa cámara. Pero fáiselle dificil... porque ela pérdese nas intencións... ela perde poesía como o coche perde aceite, ela bota por fora activismo político como a pota o leite fervido, a ela sóbranlle manías como azucre a rosca de reis, éche así, ela quer novelar, e só consegue poesía en prosa, manifestos ou ensaios raquíticos de maníaca tola.
Pero ela é teimuda, ela quere ser novelista, e pensa nas cousas que fan as novelistas, e anda sempre cun caderniño no bolso, non vaia a ser que caia unha choiva de ideas, e non teña paraugas onde recollelas. Ela apúnta o que ten vagar de apuntar. Pero moitas veces ocórrenselle cousas no medio dun café cunha compañeira, ou no medio da cea, ou na ducha, ou antes de durmir -hai uns minutos de explosión creativa que preceden a inconsciencia do sono- e claro, dalle tremenda preguiza erguerse, ou sair da ducha, ou interromper a conversa, e tomar o caderno, poñerse a escribir frenéticamente para que non se lle esqueza nada de nada do que estivo a pensar, ela cre que non é cuestión...e dese xeito, perde unha alta porcentaxe de boas ideas para as súas novelas.
Ela vive así, alimentándose da esperanza de que algún día un lapis vido do máis alá abra o seu caderniño e que ela, co poder da súa mente sexa capaz de poñelo a bailar enriba das folliñas brancas de puntas roídas e porcas, que o lapis se mova coma unha bailarina ao ritmo da danza das letras, compoñendo coa súa punta fugaz a máis fermosa das caligrafías, e daí sairía a tan agardada obra.

se saber, soubera

2009-01-02T15:50:00.002+01:00

xa non sei crear

non me apetece, non me sae, cóstame, non se me ocorre nada, non me poño, non me presta, non me fai, non son quen, éme moi dicifil, cóstame moito traballo, estou en branco, non me sinto con forzas, dame preguiza, xa non é para min, xa non é o meu, faiseme moi duro, non teño ideas, fáltame creatividade, non teño palabras, non teño gharbo para a redación, non se me ocorre nada, non me poño, non me sinto con forzas, non me sae, non teño técnica, cóstame, non atopo momento, estou en branco, dame preguiza, cóstame, non me sae, non son capaz.

mira que me da rabia, pero é certo

eu xa non sei crear

cólgame estes calzóns

2008-11-24T23:14:00.001+01:00

Paseas só pola noite cuberto de notas que fan que as túas xemas pulsen o forro do peto do vaqueiro. Paseas de volta á casa onde dis que ninguén te agarda, onde te agardan todas e cada unha delas, deitadas e espertas agardan sempre por ti, pensando nos teus pasos de cabalo pola realidade oscura da noite.
Sentes o frío nos beizos nús, os meus quedaron lonxe, quentes de lembranzas, fregoos con forza cando se enfrían para que non se borren os teus, e así vou adormecendo mentras ti camiñas a distancia que separa os dous puntos no espacio.
Eu camiñaría por ti a distancia entre os puntos... e caería por ti, traballaría e sofriría por ti, e sería a estúpida mártir que chora sangue das vítimas todas do mundo que a rodean, condeneime un día, aquel día no que fixen o buraco coas medidas da miña cabeza.
É sinxelo buscar unha resposta noutra cabeza allea, é dificil expulsar o salitre da gorxa, que se che mete polo narís e só podes sumerxirte nas olas que deixaches no verán para fuxir da lareira que non é capaz de chegar dende a aldea.
estamos soas e ainda así sigues soando a maravilla.

filmes na montaña

2008-09-25T14:22:00.002+02:00

De novo volvín ser cativa entre os peitos da terra, volvín ver as silveiras onde temos collido tantas moras, e volvín a ver aquela casa tan grande e tan limpiña e tan chea a pesares de que só vivía Aladino.
Aladino, que non é o curmá de Simbad, Aladino é un deses personaxes que unha vez que coñeces o cine dis "oh! é un auténtico personaxe de pelicula", e estou segura de que de non existir o cine, dirías "oh! é un auténtico personaxe de novela". O caso é que Aladino é un personaxe singular, e Aladino vive nunhas circunstancias moi singulares tamén.

Ao igual que en moitas das zonas de montaña que nos poden vir á cabeza en poucos segundos, nos Ancares, vivía moita xente que habitaba as aldeiñas que se perdían entre as ladeiras do Val de Rao, centos e centos de persoas que coidaban o gando, esmelgaban, cocian pan, afumaban chourizos, enchían tabernas e igrexas, nenos e nenas que abarrotaban escolas. Falábase do lobo, tocábase a pandeira e a gaita e o acordeón e de vez en cando alguén ó pé da lareira lles contaba ós cativos que por alí non daban chegado os trens e as estrelas das revistas, pero por alí facía moitos moitos centos de anos chegaran os romanos, unha estrela dos romanos, e houbo guerras moi importantes que agora saen en tódolos libros de historia da nosa terra.

Aladino fala de cando na súa aldea a escola tiña 49 rapaces e rapazas, para un só mestre! e como agora está alí chantado o edificio, que leva anos baleiro, sen ensinar nada, porque non hai a quen aprenderlle, a xente que queda xa non está para ir á escola, porque din que xa aprenderon demais, porque despois de morto xa pouco che vale o que che ensinen, non e?

nunha aldea próxima fai uns anos levantaron un edificio enorme, para meter a 150 nenas e nenos, o ano pasado houbo 8, algúns xa pasan a secundaria, e buscarán un colexo para ir internos toda a semana, o impoñente edificio quedará coma tantas casas e casuchas que por alá hai, pechado, silente, coas silvas ameazantes, loitando por apoderarse de todo sinal de vida, da cor do pasado. O monte, o monte trágao todo, traga a xente e traga as casas, traga o alento.

Aladino non parece triste, Aladino leva 46 anos vivindo terra adentro, servindo a quen lle precise axuda, Aladino é albañil, é fontaneiro, é conductor de transporte escolar, de ambulancia, de víveres, é apicultor e horticultor, é historiador, é apolítico porque é amigo de todas e de todos, é abstemio por obrigación, e cando lle corresponde é párroco dunha ducia de parroquias, de Lugo, de León e de Asturias, que se di pronto, non di?

A Aladino fóronlle morrendo os veciños, agora dise sentir mais só, el que vivía nesa impoñente casa no medio da montaña, a quilómetros e quilómetros por estradas serpenteantes á beira do abismo. Agora non sinte petar co martelo ó Rubio, di que ainda que non se visen en todo o día, no medio do silencio, oilo petar era sentila presencia dalguén máis, outro ser que non fose corzo nen pita nesa illa no medio de ningures.

E os anos pasan, e o Rubio morreu, e tamén morreu o da Fonte, e do Xesto, e o Gaiteiro do Chozo, e o Pirrete, e a muller, e os novos vanse a Barcelona, e xa ninguén quere aturar o inverno condenado.

E os nenos dicíanlle "súbete á alfombra Aladino, e tráenos caramelos de Navia", e aladino subía no Land Rover e veña, traía medicamentos, queixo, chocolate carmiña con améndoas, caña, pan, neviña, e sempre caían os caramelos.
Aladino agora, na súa citroen, trae medicamentos e mais medicamentos, e cun medio sorriso, unha bolsiña de caramelos brandos.

véxote amor

2008-09-11T15:29:00.001+02:00

Agora véxote, non é broma, agora si, agora xa podo sair á horta como fago nestes casos, e berrar moi alto, "ei amor, que me tes toliña", mais que nada por vaciar o fol, que vai cheiño de bolboretas que me fan cóxegas e me dan ganas de mexarme por riba.
O amor, que cousa curiosa, que lindo é andar agora polo mundo, por este mundo tan cheo de crises, de envexas, de fames, de negocios, de torturas, de excesos, de abusos, de doenzas, de inxustizas, de represións, de sedes, de... pero cando che colle o amor pola man, e ti te deixas levar por el... entón comezas a camiñar por riba de todo iso, exténdese unha alfombra no aire que se vai desenrolando a cada paso, e ti es de súpeto un debuxo manga, que camiña ledo, con dúas raias nos ollos que semellan dous sorrisos invertidos, e vas deixando un ronsel de corazóns e flores e bolboretas e se os debuxos ulisen, todo arresendería a xazmín e a lavanda, a romeu, a auga de rosas, ou a laranxas cortadas.
non quero irme de riba da alfombra que se extende, quero chegar nela ao horizonte que non alcanzan os meus ollos, quero non mirar para abaixo, quero que todo siga sendo como se todo fose parte dunha noite de insomnio, unha película no maxín sobre o imposible.

a rapaza que naceu cun ollo metido no dedo

2008-08-24T19:31:00.003+02:00

Había unha muller, que foi parir ao Clínico de Santiago, o embarazo fora normal, apenas molestias e tal. Pero xa nas ecografías... "señora, que o feto estalle moi revirado... pero ten todo ben, os órghanos ben desarrollados.. ao mellor é que así se atopa máis cómoda a criatura".
Desto que unha vez fóra, viron que a criatura seguía encollida, porque nacera cun dedo dentro do ollo, ou o ollo metido no dedo, que po caso... a nena facía vida visual polo ollo esquerdo, porque no dereito sempre vía aí unha negrura que non lle deixaba ver o mundo con claridade.
A probe da rapaza de tanto forzar o ollo esquerdo rematou tendo un desprendemento de retina, polo que só podía ver mais ou menos polo ollo que tiña o dedo dentro. E nada, foise acostumando ben como puido a ver as cousas tal e como lle deixaba o dedo, a moza xa non podía pedir máis... E acabou por meterse nas listas de non sei que, afiliarse a non sei canto, por opinar así e andando, e sen querer tiña tantos cartos nos petos que os problemas de espalda que tiña de andar torta por levar sempre o ollo metido no dedo se lle acrecentaron co peso das moedas. E dixo "xa de paso que baleiro os petos de tanta riqueza, opérome aqui o que se dí o desprendemento do esquerdo, pághome un fisio pa que me solucione o do lombo, e a ver se nunha clínica desas de Estados Unidos me miran de arreghlar o do ollo no dedo..."
E meu dito meu feito, a rapaza, xa feita unha señorita, volveu da clínica americana, completamente erguida e coa mirada doble e limpa.
E para estrear os dous ollos comezou a mirar aos lados, e colleu un xornal, e prendeu a tele, e mirouse ao espello, e volviu mirar para a tele, e mirou para o xornal, apaghou a radio, e a probe da rapaza entrou en tal conflicto que colleu unha man, fixo os cornos (en plan heavy!) e chantouse un dedo en cada ollo.

e aghora vai por aí berrando "que maravilla chico!Onde vai parar!!"

arelando ou sementando arela

2008-08-23T23:27:00.002+02:00

A laranxa quixo ir a fonte un día, e o limón, con toda a súa acedume espetóulle "laranxa! a onde vas ti tan resabida?", -"vou á fonte, a por auga".
o limón non lle deixou, e a laranxa escapou.

A laranxa xa na fonte, desconsolada, chamou ás agachadas ó mobil do azucre, que de contado lle prometeu valela.

Á noite, na festa, os convidados aplaudiron a limonada como a máis saborosa que nunca experimentaran.

PSD. señor, asi sen querer, temos aqui un microrrelato, non? vostede dirá...

Lenda da Vía Láctea

2008-08-21T13:26:00.008+02:00

Ela quería chamarse Hera, e canto antes quería ter un fillo que fose polo menos a metade de forte e fermoso que o Hércules que Ela se imaxinaba.
Ela chamoulle ao seu cancelo "as murallas de Tebas", e con ese conto cando había noite clara, corría alí a sentarse uns minutos agardando a que aparecese o recén. Agardaba o tempo que a Ela lle parecía oportuno, tempo no que na súa cabeza ían aparecendo as escenas dunha muller coa cara descomposta pola dor, e empapada en bágoas, co corpo escondido debaixo dun manto coma o da Virxe María do Belén. A muller tiña que ter tempo a vir dende lonxe -a aldea veciña de Fonte Paredes-. Ela vía camiñando pola estrada unha sombra na noite, que andaba de vagar, para non espertar ao bebé, que ía moi abrigado entre dúas mantas desas de cores crúas, sen debuxos, porque ela sabía que naqueles tempos as mantas eran das que picaban e non tiñan nen bonecos, nen flores, nen pintas, nen cadros; nen eran rosas, nen azuis, nen laranxas, todo era da cor da area, ou marrón coma as cascas dos carballos, ou verde coma o pano de mesa verde, que estaba descolorido de tanto lavalo. A roupa de Alcmena era dese verde moi gastado, pero polo día, porque cando era de noite e Ela agardaba polo bebé, a roupa de Alcmena non tiña cor, xa dixemos que era unha sombra na estrada.
Pois iso, que mentras agardaba, ela miraba o ventre das súas figuras, miraba os centos de puntiños de luz aló enriba, e ainda que só sabía recoñecer o carro, o cazo e o río branco que dividía o seu cadro, o resto das siluetas de deusas, deuses e animais inventábaas Ela, e quedaba sempre moi convencida dos seus achádegos.
Sen dúbida agardaba por Hércules só por unha razón, Ela quería ser Hera, porque Ela quería que fosen os seus peitos os que zurrichasen o leite, porque a Vía Láctea era a súa cousa favorita no ceo, ao igual que o ría Tambre era a súa cousa favorita na terra.
E así agardando morreu o conto

a fadista cega

2008-08-19T11:16:00.003+02:00

Non é máis ca un pano preto que me tapa a vista e seino señora, seino, mais non podo arrincarmo dos ollos, non podo señora.
Oxalá soubera eu como mirar o fronte sen me sair as bágoas coma ríos que me tupen a gorxa, que me deixan sen aire, señora.
Dígalle ao seu fillo, señora, que teño o corazón limpo e brilante,
ábrame o peito señora, véxao como escintila, ábrame o peito, señora, que eu tamén quero velo, miña dona, miña señora.
Dígalle á súa nai, señora, que foi un rato quen me roeu os petos señora, que debín telos cosido, pero non tiña fio, déame fío de seda miña ama, por caridade.
Ando perdida, e xa bo é que ando miña señora, pero xa non vexo norte na negrura, ai señora!válame señora, que non vexo norte na negrura.
Dígalle ao seu curmá, que me leve a cruzala raia miña señora, dígalle que aqui xa non me queda nada, dígalle que me leve, por caridade miña señora, teña vontade.
Déixome ir señora, polas costuras fuxen os folgos miña ama, déixome levar polo ferro que lle busco mellor vida miña señora.

a familia

2008-08-17T17:33:00.002+02:00

Onte houbo celebración, unha desas nas que se reune a familia enteira, ou polos menos gran parte dela. Supoño que para moita xente, iso é algo frecuente e normal... na miña non, polo menos pola miña parte, o normal é que falte eu, ou meu irmán, ou os primos de Huelva, ou algún dos nove fillos da Flora, ou algún dos dous fillos que ten cada un dos nove fillos da Flora... en realidade onte estabamos case tod@s, incluso eu, incluso eu "ben vestida" e meu irmán con polo branco, e miña nai con pendentes, e meu pai coma sempre, que sempre vai coma un pincel, coma un pincel hippie, cheo de lamparóns.
Foi extraño, onte todo semellaba normal, unha familia normal, non? desas que se reunen para festexar as bodas de ouro dos patriarcas, meu avó choraba, porque meu avó chora seguido, emociónase e xa ten que estar coa esquiniña do pano por debaixo dos lentes a secarse esas bágoas gordas tan propias dun home tan grande e vello coma el.
Eu cando me enterei que se ía celebrar tal evento, con misa e todo, tomeino con moita precaución, con extrañeza, con inseguridade, eu cria estar o tanto, polo menos nunha cativa parte, das orixes do matrimonio do que saiu a miña rama familiar, oin cousas pouco propias dos fermosos romances de amores e paixóns dos corazóns puros e namorados, oin máis ben preñeces e bodas inminentes, oin sobre costumes e sobre hábitos, sobre non queda mais remedio, sobre así ten que ser.
Pero onte todo era bonito, era formal e era típico, e mira, dentro diso, sentinme a gusto, falando con curmáns que case non coñezo, e que ainda que a penas os coñezo, podo dicir que son boa xente, e que incluso sinto pena de non coñecelos máis, de non ser mais achegados, de non ter compartido mais comidas con eles, de feito, creo que incluso me sinto menos bicho verde, creo que eles son bichos verdes coma min, que viven noutro insectario distinto, pero que creo que poderíamos ser incluso bos amigos, deses primos que hai polo mundo que son coma mellores amigos co plus de levar o mesmo sangue... tenche que haber de todo...
Foi todo tan típico que ata houbo placas desas de prata e cristal conmemorativas, desas coas alianzas e o medio século no medio, e os nomes dos homenaxeados e os nomes dos agasallantes e o marquiño de madeira, e a cara de satisfacción, e as bágoas do avó, e as mans no seguinte papel estampado, esas mans de dedos achourizados que antonte lavaban os trapos no pilón, ou agarraban o mango da forquita, ou o volante do Ebro, ou metían as rachas na cociña pra prender o lume que hoxe toca caldo. Onte foi día de festa, e todas e todos campaban con sobrios traxes grises con encaixes, e tonos pastel con abalorios nacarados, e camisas de raias, e saias unha cuarta por debaixo do xeonllo, e os novos de polo novo, e as novas de vaqueiros axustados e pelo peiteado, e as cabeleiras de mais pelo lucían tradicionais cascos de obra, ou típicos champiñóns de monte, ou dignos e claros escampados no curuto da cabeza.
E a misa?foron vinte minutiños, pero daríame moito moito que falar, quizais polos anos que xa levo sen ir, e pola morea de lembranzas que se me viñeron á cabeza, polas oracións, polos xestos do cura, por erguerse e sentarse cen veces, por mi culpa, mi santísima culpa, e polo corpo de cristo, e polo caliz de su sangre fruto de la alianza nueva y eterna, e polos apretóns de mans, e polas risas con meu irmán, que sen falar xa nos poñíamos ao tanto de todo, cando o cura dixo todopodoroso, cando a tía de Santiago tropezou no reclinario, cando se ria el e eu non aguantaba, ou o revés, cando nos daba a risa porque si, e porque non, e creo que sen dúbida teño o mellor irmán do mundo, o mais guapo e o mais listo, e coma meu irmán ningún. e punto.
E a comida? iso non conta, pra min sempre a parte, porque eu son o bicho verde, pero comezaron a disimularse os xestos de sofoco, e distraidas mans que ían debaixo do mantel a facerlle un pouco de sitio ao bandullo no pantalón, afrouxando o cinto, ou dicíndolle abur a algún botón. E mil postres, de San Marcos, de Santiago, de Gitano, de xeado, caseiros e de panadaría, e de pastelaría, e café de pota, e do descafeinado, e licor de café e de herbas, e do que trouxo o tío de Ourense, e do que trouxo de Salvaterra, e do que trouxo a filla de tal de Italia, e veña, que sobra Alvariño e só van cinco de Ribeiro, e 1906 que foi un bo ano para a cebada, e o brinde co discurso dos netos mais vellos, e vaite por outra ao bidón e secaa ben co pano e menuda merda que se lle saian as pejatinas ca ajua, e ajora chove, que se besen, que se besen, en la boca, en la boca, e meu pai que se pon a lavar os pratos co mandilón e vai a prima a sacarlle fotos morta da risa.
En definitiva, foi unha cita interesante, desas irrepetibles, porque dentro doutros cincuenta, a cousa seráche ben distinta.

adeus que me vou bailando

2008-07-13T14:16:00.001+02:00

volverei para sacarte a bailar
ireime como vin, entre o aire e a auga, morena e cunha lúa branca na cara
volverei para sacarte a bailar
os pasos que seguen o ritmo das ondas que baten nas pedras que mollan á area
volverei para sacarte a bailar
anicada perante a túa efixie inmensa que vexo nas pálpebras agora que me estou indo
hei volver para sacarte a bailar
voume bailando para non mollarme mentras me vou

teatro erótico

2008-07-12T16:18:00.001+02:00

estúpido simio, dame só cinco segundos que che conto os males da terra, que che cuspo a bile de cada un dos homínidos que moran neste planeta.
Déixame recordarche que as guerras son malas, que a fame destrue a mente, que ainda son moi nova para ter sexo, que este bebé é mellor que morra. Horrible humano, non esquezas que non como carne, que eu tamén teño man e teño dedos cos que agarrar a culata dunha arma e disparar o típico gatillo.Imbecil ser, nunca a provaches porque eres covarde, pero sei que esta sodomía che vai excitar, o soldado vai ser tamén malo contigo, e ti vas quedar só, e ti vas ficar co teu sanwich mixto, e de ti depende que che dure semanas ou segundos. Cabrón, terás todalas enfermidades sen cura, e non existe o super home, e acabarás derrotado, e axeonllaraste para que cha metan ben fondo, e arredareite de min por sempre porque cheiras e contaxias o cheiro, e quero mentirlle ao meu bebé, para que fique ledo e non deixe de sorrir.

o mar

2008-07-10T23:48:00.003+02:00

Viaxar en barco durante horas foi coma ir enriba dunha balea, estar a estribor, apoiada na baranda e tan a gusto mentras o vento che bate na cara, mirando a exquisita calma das augas, a intensidade da cor, e as mínimas perturbacións esbrancuxadas e escumosas.

Os elementos actuan como anestesia da mente, todo che leva a pensar só en querer ser peixe con ás, ou paxaro submarino, todo o que poden abarcar os teus ollos convértese nun desexo feroz, nunha ansia de abarcalo todo cos límites do teu corpo. Cortar todas as cores do ceo e do mar e facer unha colcha inmensa de retais de tonos azuis e brancos, e amantarte tirada no baleiro, deixando que todo o que che cobre, se filtre pola túa pel, tentando posuir a inmensidade.

A sensación do navío as veces é frustrante, é como andar pola corda frouxa, cos pés en equilibrio, condenados a unha liña. O mar faise tan apetecible que quixeras tirarte en riba e absorbelo polo narís. Mirás para abaixo e aparece o casco metálico, groso, impoñente e ameazador, xiras a cabeza e imaxinas a helice, e entón aterras e decataste das augas tintadas de sangue, de que non che queda mais remedio que ser simple observadora, que o teu tamaño e a túa condición só che permiten posuir ese anaco de espacio no aire, e que os teus ollos son o órgano misterioso que che amosa o imposible.

pus na gorxa

2008-06-27T00:33:00.001+02:00

sen máis, amigas e amigos do continente, unha que se vai embora.

os ama

bin

....................

viva Pt!!

--

trota caballito, trota

2008-06-21T23:37:00.003+02:00

Nada é mais lindo que sentir bolboretas, que enfuciñarse nun pastel de crema de morango, afogar no azucre ata volverse diabética.

Que o teu ventre sexa a caixa de probas do centro nuclear, o éxtase e o boom, descargas e estoupidos de milleiros de sensacións por nanosegundo, protónica variedade de electroamor.

mira, sempre quixen dicir iso... "forasteiro, eso que noto nos teus pantalóns... é o teu revolver ou é que te alegras de verme?"
mmm ás mil maravillas

abro as ás e voo, corteille as unllas ás mans das pantasmas, agora as xemas de células mortas esvaran pola miña pel, máis viva e rechamante ca nunca.

no fondo, fondo, sempre quixen ser conductora do autobús máxico, e tocadora profesional do holófono, e comerme a lúa mollada nun vaso de leite, e falar contigo , meu amigo paxaro. No fondo era o que máis queria, e hoxe, cando peche os ollos, vou poñer esta ferralla a trescentos quilómetros por hora, e desfaremos a lúa na lingua, e ti estarasme cantando ao oido, algunha desas que ti sabes, desas que falan de reaccións químicas moi propias dos humanos.

e pegarei na parede as túas penas, paxariño, co blue-tack das pezuñas dos cabalos, para que cando saias desta casa, as esquezas, e voes mais lixeiro ca nunca.

--

ten vostede unha carta na súa caixa de correios

2008-06-19T03:11:00.003+02:00

--

Estimado señor:
Diríxome a vostede como unha humilde víctima da crueldade mental. Sei que vostede é bo e xeneroso, e especialista en asuntos de esta índole, polo que encarecidamente lle suplico que atenda o meu caso, xa que a miña vida corre serio perigo.
Señor, hoxe á noite o meu cerebro, que eu gardaba con recelo, caeu do frasco de augardente no que se mantiña fresco pousado riba dos ombreiros. O frasco rompeu, pois sen facerlle caso a aseguradora, non o puxen de PIREX, e inevitablemente estalou en mil anaquiños. O que propiamente vostede chama masa encefálica, sufriu golpes que eu considero de certa gravidade, polo aspecto externo que se percibe, coma machucado...(tendo en conta o meu descoñecemento neste campo).
Señor, rógolle que me axude, é a primeira vez que me acontece algo así, e non sei vivir sen cerebro, porque me está pasando que incluso non son quen de falar, e fáltame como ansia por todo, non entendo nada do que pasa ao meu redor, todo me semella esaxeradamente complexo, pero tampouco noto que teña curiosidade por resolvelo. Noto como que vou flotando e o esforzo de xirar a cabeza só o merecen as cores rechamantes e os obxectos brillantes.
Estou desesperada, digo cousas sen sentido, e eu non era así, e sinto que se non amaño pronto os desperfectos, os danos serán irreparables.
fodido cabrón, pelexo, animal de landra

moitas grazas pola súa paciencia.

--

espero novas súas, estareinas agardando con ansiedade e impaciencia.

Atentamente

Sindy B.

yo soy esa, e aquella, e aquella outra tamén

2008-06-17T19:20:00.002+02:00

Eu son ela, que ven camiñando cara min, dicíndome "nena, tente conta de c'ajora fai sol, peru ijual cajora quenta, nun anaco chove c'arrolla" e eu terei que dicirlle "tamén é verdá"a cousa éche así, un pouco fai sol, outro pouco chove, un pouco chaqueta outro pouco teta, éche así...

Este finde, Miss Carmedalongha repetiume así coma unhas sincosentassenmil veses que me tiña que jardar ben na cabesa "non sirvas a quen sirveu, nin pidas a quen pideu", que disque a vida che da moitas voltas de nuestro señor, que á xente justalle rirse dos que non teñen, dos probes, dos que tan sin pan, a xente é mala... e que a vida da moitas voltas e todo o pon no seu sitiu, e que quen se ri ajora con malisia, a vida halle dar ben polo cú, senon que miren pa Elena da Estraperla, que ía a escola toda piollosa, coa roupa porca, que lle levantabas o pelo e por detrás das orellas tiña niños de lendias. E todas as nenas pejaban nela, e ela choraba e as veces ata se venjaba. Porque elas, Carme mais Elena, eran "bajitas", non "bajitas" de tamaño, "bajitas" de que non tiñan, que eran menos.

E aos 14 anos marchou pa Buenos Aires, e fai unha semana volveu o sitio onde nasera, e disque se lle viñan as lájrimas ós ollos, que disque s'acorda moito de cando lle pejaban, e ajora ela viste ben, ten con que, ajora ela dalles polo cú a todas as outras. Por eso che dijo "non pidas a quen pideu, nin sirvas a quen sirveu"

EIMEN CARME, EIMEN

u-n-x-a-n-t-a-r-e-a-l

2008-06-16T02:52:00.008+02:00

--

fixen vinte tortillas para tres reis dunha casa sen tellado
os reis sentaron nos seus tres tronos e ali ficaron sen fame
a preguiza non lles deixaba erguer o garfo
o garfo levitou no aire co anaco de pataca e ovo encebolado
unha man invisible abriulle a boca ao rei
o garfo introduciu o anaco de tortilla entre os dentes do rei
outra man invisible pechou a boca do rei
outra man invisible baixoulle a lingua ao rei e comezou a moverlle a queixada
un pé invisible comezou a pisar nun coiro que botaba cuspe
unha voz comezou a facer un ruido "ñam ñam ñam"
outra man invisible empurrou o bolo polo esófago abaixo
outra man invisible empurrou o bolo ata o estómago do rei
outro pé invisible comezou a pisar nun coiro que zurrichaba xugo gástrico
.... e así ...
ata que alí mesmo
outra man invisible empurrou o pouco que quedou do bolo
outra man invisible empurrou ben forte
outra man invisible empurrou ainda máis forte
o rei cagou
e a corte ensordeceu co estrondo dun extrahordinario aplauso

--

"oh!!un pajarito!!"

2008-06-15T16:02:00.008+02:00

Entra un pajarito por la ventana y todo el mundo exclama "oh! ha entrado un pajarito por la ventana!"

no hay nada más extraño que irse a comprar el pan desnuda, y mira tú que raro puede ser un cuerpo desnudo, cuando en realidad todo el mundo tiene uno.

el mismo devenir de los acontecimientos te va convenciendo poquito a poco de que deberíamos ser más justas con nosotras mismas, porque la justicia no es exactamente equidad, justicia es a cada cual lo suyo, pero quien mide las proporciones? aaaahh, he ahí la cuestión!

asi que, yo sigo exclamando "oh! ha entrado un pajarito por la ventana!"

--

UN CORTO, SE FAI O FAVOR.

2008-06-12T23:48:00.003+02:00

El engaño

La conoció en un bar y en el hotel le arrancó la blusa provocativa, la falda entallada, los zapatos de tacón alto, las medias de seda, los ligueros, las pulseras y los collares, el corsé, el maquillaje, y al quitarle los lentes negros se quedó completamente solo. (Marcial Fernández)

El globo

Mientras subía y subía, el globo lloraba al ver que se le escapaba el niño.
(Miguel Saiz Álvarez)

Lingüistas

Tras la cerrada ovación que puso término a la sesión plenaria del Congreso Internacional de Lingüística y Afines, la hermosa taquígrafa recogió sus lápices y papeles y se dirigió hacia la salida abriéndose paso entre un centenar de lingüistas, filólogos, semiólogos, críticos estructuralistas y desconstruccionistas, todos los cuales siguieron su garboso desplazamiento con una admiración rayana en la glosemática.

De pronto las diversas acuñaciones cerebrales adquirieron vigencia fónica:

¡Qué sintagma!

¡Qué polisemia!

¡Qué significante!

¡Qué diacronía!

¡Qué exemplar ceterorum!

¡Qué Zungenspitze!

¡Qué morfema!

La hermosa taquígrafa desfiló impertérrita y adusta entre aquella selva de fonemas.

Sólo se la vio sonreír, halagada y tal vez vulnerable, cuando el joven ordenanza, antes de abrirle la puerta, murmuró casi en su oído: ''Cosita linda". (Mario Benedetti)

El emigrante

-¿Olvida usted algo? -¡Ojalá!

Luis Felipe G. Lomelí)

Toque de queda

-Quédate -le dije. Y la toqué.(Omar Lara)

Felinos

Si no domesticamos a todos los felinos fue exclusivamente por razones de tamaño, utilidad y costo de mantenimiento. Nos hemos conformado con el gato, que come poco. (Juan José Arreola)

little tales for a little swallow

2008-06-12T23:10:00.009+02:00

o cerebro era unha noz...

CHÁMANLLE DIÓXENES

o cerebro era unha noz e as moscas comíanlle os mocos. A señora L. tivera frio aquela noite.

CHÁMANLLE PERICO PALOTES

o cerebro era unha noz e as moscas bebíanlle o sangue que lle saia polo narís. A señora L. estivera de festa aquela noite.

CHÁMANLLE ALCANFOR

o cerebro era unha noz e as moscas picábanlle nas enrugas do narís. A señora L. non lembraba ter estado noutro sitio.

CHAMÁNLLE SOTA DE BASTOS

o cerebro era unha noz e o negrón chegáballe do ollo ao narís. A señora L. tivera lea esa noite.

By IO SANDE

sae o sol e derretense os miolos e por moito que se come, nada parece encher o espacio que se reserva para o algo

2008-06-11T22:55:00.001+02:00

asi estamos, cos miolos na grella... alucinadas, non damos creto aos cambios de estación que veñen de improviso, pero coma sempre, afacémonos sen rosmar (falso, aqui rósmase por todo!)

pero o que dicía no título... a raia equivale ao baleiro, é extraño... eu quería dúas raias... non sei porque... será o reloxo biolóxico, será quizais o gusto polo descoñecído... vaite ti saber que será, será o verán!!

mira, nunca pensei en que carolina fose nome sonoro, ela era unha rapaza desas pijas, era simpática porque tiña moitos xoguetes, e porque non tiña contra quen chocar no triciclo, nin tiña quen a empurrase na arrandeeira, asique acudía a min... e eu deixabame facer encantada. Pouco lembro eu daquel tempo, de ter ido a durmir incluso, á casa do chapista, tiña unha filla que me quería moito, cando foi estudar a santiago, facer carreira, trouxérame un detallazo que me deixara flipada... un cepillo de dentes, dos da farmacia. Dera no allo, non había nada que me fixese máis falta. Levaba dous días na súa casa, súa nai botábame un garbanzo de pasta de dentes sobre a xema do índice da man dereita, e eu refregaba os dentes co dedo, a min quedábame a boca fresca, e nunca tal fixera asique estaba encantada coa novidade, pero agradecín moito o detalle da Margarita. Ademais, ter o cepillo de dentes nunha casa, xa daquela, implicaba un grao de confianza importante.

Este ano na miña casa fóronse acumulándo cepillos de dentes... agora coa mudanza non sei que farei con eles... é unha carallada... porque é algo que non se pode aproveitar... poder pódese, para limpar as raias entre os azulexos, ou as xuntas das ventás... pero non creo que o faga... e non me apetece facelo con eses cepillos case novos, con cuspes que tampouco me interesa conservar, non creo que vaia ser unha inversión de futuro gardalos... quizais si... non sei...ai, todo me da preguiza!!

E hoxe a ver se estudo de madrugada, está a noite moi apetecible, dan ganas de bebela, coma se fose unha cervexa, de bailala, un swim.... mmmm saimos hoxe???

jajajaj, veña, que teño que estudar.

warning!!obras no tellado!! retellando a peceira... si si con onduline baixo tella

2008-06-08T20:45:00.000+02:00

Tento fuxir xente, a tobeira faiseme cativa, xente, as paredes xuntanse ao meu paso, coma unha trampa da tumba de min mesma.
tento sobrevoar os tellados, que se contan por centos ata os montes que me levan ao mar.
Cantos metros cadrados terá o terceiro esquerda do número 82?? non son poucos, a galería é unha ventá aberta a unha paisaxe expléndida, un alento de verdura e pitas... pero todo isto é coma vivir nunha peceira que teña moitas chuminadas desas tipo plantiñas de plástico, pedriñas de cartón pedra, e sinfín de croiños de cores... burda imitación para facer mellor de levar o presidio... esa é a cidade e os seus espazos verdes...

Fai uns anos eu ía todas as tardes ao rio, co fouciño, facendo camiño entre as silvas e os fiunchos, co Bili, cativo lambeconas, pero cadelo intrépido e valente onde os haxa, el metíase por calquera lado, por moi espesa que fose a ramaxe, ainda que ca teima de seguirme ao final tivese que dar volta eu para rescatalo e quitarlle as espiñas todas, e o pobriño, sangrando polas perniñas e as orellas, e todas as follas e os toxos secos enredados nos peliños...

Era todo iso moito mellor que botarse as dúas horas no ximnasio, pasanse rápido, coa música, preocupada en suar todas as preocupacións que somos capaces de inventarnos ao longo do día...
sortear toxos polas congontras á beira do chavielos é cousa distinta...

bueno, esbozos neno, malditos esbozos. sigo sen ás, nun més sairanme branquias, escamas... todo será distinto

Una, doli, teli catoli, bili, bilete, estaba a raiña na súa casiña, chegou o rei rompeu o barril, barril barrilón contaas ben que as vinte son

2008-06-07T01:00:00.000+02:00

Quédanme cinco minutos de insomnio, non me podo permitir máis ca iso
cinco minutos de estúpida irreflexión, de vulgaridade constante
cinco minutos, oes? Cinco, que non son quince, nin media hora,. Son cinco. Punto.
van pasar depresa, cada letra é unha milésima un tac tac tac das xemas sobre os dentes do piano
queda esperar a que os ollos se pechen sós e viaxar de balde polas gadellas do inconsciente
e todo é tan fabuloso, misterioso e soñador
e van dous
o colchón ábrese perante min, coma min perante a xente
ábrome, son moi aberta, extrovertida, (será pervertida)
e van catro
e vulgaridade constante, e a novela das tres que se proxecta todo o día
e van cinco.

Alá se foron, foronse os cinco minutos, veñen outros pero xa non vou ter conta deles, que se apañen! E non estou xogando, isto que vivo chámase insomnio, non concilio o sono a pesares de que noto o corpo canso, os ollos doentes por pecharse, pero túmbome, pecho os ollos e algo me escoce que me obriga a abrilos, e centos de formigas a morderme dentro da cama e teño que erguerme dun chimpo.

Na miña contra vai a falta de costume, isto non soe pasarme, só pasa cando tomo café... hoxe tomei dous, moi negros, dous señores cafés sen azucre, amargos, dignos de compararse cun trago de caña.
Observese que eu son moi montuna, bebo café negro e fumei habanos larga tempada, e nacín dentro dunha piña cos meus irmáns piñóns. Eu polas mañáns arresendo ao rexío sobre as follas das lagarteiras, ás doce ulo as bosteiras secas sobre o asfalto fervente de finais de xullo, e contra a noite cheiro ao xudre que sae da boca da cuba. Eu son así, montuna.

Oe, debería ir durmir, debería ir durmir porque mañá teño que madrugar, mañá será sábado, un sábado soleado de biblioteca, un sábado que non deixa de ser un fermoso día de biblioteca. Bicos de nai is for to lovers

ela so ela

2008-06-03T21:31:00.000+02:00

xa está feito... tense que dicir "se existo... porque non me ves? muller lésbica visibel"
ti vesme?
...
son muller e atráenme as mulleres, semello unha muller normal, porque son unha muller "normal", todo o normal que ti entendes por normal... visto unha normalidade cotiá, visto á moda de occidente e falo algo que ti me entendes, a miña familia é tradicional e incluso estou bautizada, ainda que non comulgo, pero iso é algo frecuente na miña xeración...

a xente veme, non si? venme e árdelles a petrina, derríteselle o metal da cremalleira por riba dos collóns.

cuspiriálles, pero limítome a estar, a seguir ao meu, non son de natureza liante, son máis ben tranquila, e eles son galos dun galiñeiro mal estercado, galiñeiro en estado de abandono, con galiñas pasivas por aburrimento...

queda agardar, quizais ainda haxa quen saiba ir a por toxo novo, e mercar unha caixa de pitos, e amañar esta poleira.

mira, eu mentras, vou ler, que tou en exames.

apunta-dispara

2008-06-01T23:08:00.002+02:00

o dedo que apunta ao senso, o dedo que quere atravesarme a cabeza dun lado a outro, a presión da unlla na carne.

desfaite e enterra os anacos

agora todo se conta por monosílabos, ti es un ma món

agora todo e fabuloso, misterioso e soñador, e xa non quero ir contigo, baby

agora eu teño a miña propia casa con piscina

xa sei prepararme un baño e sei tocarme soa

quédome coa miña cara no espello

bandullo cheo

2008-05-28T20:40:00.000+02:00

merda... comeza esta choiva a ser tortura chinesa, comeza a devorarme os miolos, os senso... comezo a flaquexar... e sinto o retroceso

lembro en Lisboa as rapazas que regalaban apertas... quixera unha... fai días que non me dan unha aperta, e prometo que me ducho...

a humidade pódeme, enchóupame as carnes, o sentido, engulo para pensar ainda menos e todo me leva a afundirme da mesma terra que pensei que de seca xa non absorvía nada.

enganada, claro... inxenua, sobre todo, coma sempre...

Antes. Más veces. Con más gente. Vale. Pero parece que hablamos de lo de siempre.

2008-05-25T10:34:00.000+02:00

Domingo pola mañá, a cociña de leña encendida, e vense ao lonxe a poeira de todos @s amig@s e familiares que abarrotarán a cociña neste día da patrona da parroquia. Rica comida caseira, dí ti que non!

Antes. Más veces. Con más gente. Vale. Pero parece que hablamos de lo de siempre.

Acabo de ler esta noticia no xornal, Sexo na ESO, @s adolescentes galegos digo eu que terán unha realidade semellante aos de Madrid, que coma sempre, son a fonte das enquisas.

Creo que eu ainda non teño suficiente distanciamento desa época, fai seis anos eu estaba no allo, eu fun "precoz", ao igual que as miñas compañeiras e que as rapazas da noticia, e a min non se me falou do tema na casa, ao igual que ao resto...

Non son nai pero pregúntome se realmente é tan complicado darlle unha educación completa e limpa de tabús que xa cheiran a rancio á rapazada de hoxe.

Sei que os pais e as nais hoxe non teñen o mesmo tempo para adicarlle á conversa, e que @s pode o stress, os agobios, as preocupacións polas letras, hipotecas, a mala alimentación xeneralizada... iso teñoo en mente, pero pregúntome se acaso unha vez que temos un cativo, unha cativa, baixo a nosa responsabilidade,co tema de cambiarlle os cueiros, de buscarlle unha guardería, de que non me rompa a cabeza... esquécesenos que será unha persoa adulta, que influirá na sociedade, en maior ou menor medida.

Esa pequena persoa é un individuo dentro do todo social, influirá nas persoas que a rodeen, será creadora de realidades, de liberdades... iso tennos que importar, non? o feito de que eu como nai non estou criando unha mascota, crio unha persoa, edúcoa, de min depende os valores que adquira, a conciencia crítica... da miña permisividade, dos límites que eu lle poña. Eu son, ou debería ser, a máxima representante da formación social e cultural.

E xa me despisto, quería falar de sexo, coma na reportaxe, buscarlle unha explicación a esa vendaxe voluntaria que teñen as nais e pais nos ollos ante o tema do sexo, das drogas... do de sempre, bah, pero tamen da falta de respeto por todo, polo planeta, pol@s compañeir@s... semellan fillos da ostentación nun país onde só existen eles e elas mesm@s.

As xeracións que son pais neste momento non teñen a excusa da represión extremada por parte da dictadura, son proxenitores que rondan os trinta e poucos anos, e seguen comentendo os mesmos erros que os avós da rapazada, os erros que seguramente se prometeran non cometer...

Teño que ir axudar na cociña, pero sinceramente cho digo... non entendo nada... eu dende a miña ignorancia e experiencia nula como proxenitora, tampouco vexo tan complicado facer un traballo maís decente que o que se ve por aí, que como din... "clama al cielo!".

Feliz tarde de domingo.

éntrame o frio polas costas

2008-05-24T14:49:00.000+02:00

aii que mal!!
éntrame o frio polas costas, quero esquecerme de que non teño costas, se non teño costas non terei frio... se non teño nen costas nen frio... terei enorme buraco entre as cadeiras e o peito, pola parte de atrás... ti xa me entendes... a barriga quedaría no seu sitio, é como se me recortasen cunha tesoira a zona dos cadrís, quizais colla tamén os ovarios, que están cara atrás...

aii, que mal!!
as veces quixera ser señora potato, quitarme anacos do meu corpo, as veces hai partes que estorban... eu estou moi agradecida e seime afortunada de ter todo no seu sitio... pero iso non me quita de pensar que as veces quixera deixar enriba da mesiña de noite ese brazo que é incómodo cando durmes de lado, ou meter no bolso ese narís mortiño de frío todo colorado, ou as mans cando van sen lubas e se poñen violetas.

aii, que mal!!
o frio segue nas costas, tomareimo con tranquilidade, as veces estas cousas pasan... hai anos no que o verán se fai de rogar, hai que ter paciencia.

mira, hoxe lendo la Regenta Álvaro Mesía pensaba:

(fala o narrador) "En aquellos momentos se creía enamorado de veras, y se creía y se sentía de veras interesante. Aunque él era sensualista, ¡que diablo!, la sensualidad, pensaba, también tiene su romanticismo. El clair de lune es clair de lune aunque la Luna sea un cacho de hierro viejo, una herradura de algún caballo del sol.
Y pasaban por su memoria y por su imaginación recuerdos de muchas noches de amor, no todas claras ni todas poéticas, pero muchas, muchas noches de amor."

o gris

2008-05-22T20:35:00.000+02:00

segundo día...

espertei ás tres horas, na cabeza o traballo... sobre todo as ganas de non ter que facer nada... ansias de sol e lectura, ensaladas e xelados.

pero este norte misterioso... que chora e chora, ou méxase e méxase... e non me deixa andar en bici, non me deixa poñer as alpargatas novas nin me deixa morenarme...

non vou poñerme a chorar por isto... sen choiva non habería estes montes...nin Tambre, nin chavielos, nin troitas nin muiños, nin noites nas lareiras

vou cambiar a música...
<1-02>

agora xa podo voar... non me digas que non podes voar??

eu abro a ventá, poño os pés no dintel da ventá, a man no marco, e deixome caer, e caio fiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu
e quedo pendurada no aire, co peito paralelo ao chan, a rás das galiñas do caseiro, nado entre elas, esquívoas, elas fan por apartarse pero pódelles a preguiza e quedan mirando e seguen buscando algo que peteirar

e sigo recto... cos brazos abertos e subooooooooooooooo e vou por riba dos valados, e rózanme os xeonllos as follas máis altas das camelias e fágome puntiño branco que desaparece.....................................................................................................................................................................................................................................................................................................*

Dende o comezo só se ve de todo

2008-05-21T21:49:00.000+02:00

É certo... dende o comezo unha non se imaxina nada que non poida existir a partir de agora, todo pode ter lugar...

polo de pronto, estas serán táboas do meu teito, cada día que me apeteza, describirei os debuxos que vexo nas madeiras.

sen máis.

vexo chuvia, é maio, e vexo a noite longa, son universitaria, teño que entregar un traballo, facer unha presentación e tamén quero ir a un concerto e coñecer xente nova... quero facelo todo, asique iso...